§ ¶SOEPIE

Mijn gewicht en ik zijn al heel lang met elkaar in gevecht. Toen ik in Portugal kwam wonen, dacht ik dat ik heel gemakkelijk overwinnaar zou worden, want iedere vakantie in de Algarve at en dronk ik de kilo's eraf. Kwam het door het Portugese dieet? Of was ik een stuk actiever in de vakantie, dan tijdens mijn werkzame leven?

In de eerste twee jaar dat ik hier woonde, besloot ik het zekere voor het onzekere te nemen en goed op mijn eten te letten. Het was afgelopen met de koekjes, pizza's, broodjes, etc., en ik ging elke dag flink wandelen. Het ging formidabel. Met een totaal nieuw leven is het tenslotte een stuk makkelijker om een nieuwe etenswijze vol te houden. Helaas na die twee jaar kwam de klad er in en nu zit ik met de gebakken peren. Of beter gezegd met de soep. Want sinds drie dagen doe ik het soepdieet.

Ik weet het is een stuk beter om de methode van mijn eerste twee jaar toe te passen, maar daarvoor moet ik even een rigoreuze omschakeling doorvoeren. En dat doe ik dus met veel soep. Maar oh oh wat heb ik het tijdstip toch slecht uitgezocht. De restaurantjes zijn net ontwaakt uit hun winterslaap en proberen de eerste toeristen te lokken met de meest heerlijke gerechten. Borden her en der vertellen mij wat voor lekkers ze hebben en de geuren van 'frango piri piri', 'borrego assado' en 'costeletas com alho' drijven door straat.

Thuisblijven helpt ook niet. Mijn buurman roostert elke middag – als het weer het toelaat – zijn lunchvisjes in de tuin. En nu hebben mijn andere buren ook nog een dag vrij genomen. Iets te vieren waarschijnlijk, want er ligt een lap vlees met veel knoflook op de barbecue.

En ik? Ik neem nog maar een soepie.

§ ¶DE MUUR

Behalve de verrijzenis van tiental appartementenblokken, gebeurde er nog iets. Er kwamen muren. En niet zomaar muren. Nee, deze liepen over de hele lengte van het bouwproject en stonden aan weerskanten van de weg naar het strand. Tot nu toe kon ik nog redelijk ver van deze bouwellende vandaan blijven, door een ouder weggetje door de duinen te volgen. Tot vandaag.

Mijn oude wandelpad is nu bouwterrein geworden en ik moest over de weg tussen de twee muren door, oftewel 'De Slurf'. Want dat is het. Als volwassen voetganger kan je nog net over de muur naar de zee kijken, maar kinderen en automobilisten zien alleen maar de saaie modderkleur van de muren.

Toen ik door 'De Slurf' liep, voelde ik mij verdrietig worden. Voorheen kon ik nog een beetje ontkennen wat er gebeurde, maar nu moest ik vlak langs de karkassen van de toekomstige appartementen. Een bloeiende Mimosa was bedolven onder het puin. En de enige vogel die ik hoorde was een leeuwerik, die fluitend tegen de muur van herrie vloog en weer terugkeerde richting het resterende stukje duin.

Bijna bij het einde van 'De Slurf' - nog verbouwereerd van het bouwgeweld - zag ik hem. Glimmend in de zon en bovenop de muur lag een grijsgroene slang. Ik bestudeerde hem van een afstand en hij taxeerde mij. Hij bleef liggen en ik feliciteerde hem dat hij zich niet door mij en de muur liet weerhouden en liep door. Na een paar passen zag ik er nog één. Een heel kleintje dit keer. Een paar meter verderop lag er weer een grotere. Allemaal bovenop de muur. Ik vroeg mij af wat dit was. Was de muur gewoon een lekkere plek om te zonnen? Waren de slangen door de bouwwerkzaamheden verdreven uit hun nest? Of was dit een eerste voorteken van een slangenopstand tegen de verwoesting van hun leefgebied?

Denkend over het antwoord liep ik door en kwam bij de ingang van de pakeerplaats. Een vluchtheuveltje was in het midden van de weg gemaakt. Uit de grond staken kabels en draden. 'Oh nee hè?', dacht ik. 'Ze gaan hier toch niet ook nog eens betaald parkeren invoeren!'

Het toerisme gaat al slecht, de huidige appartementen en winkels staan voor een groot deel leeg en de Algarve wordt maar duurder en duurder. Toch worden er als een razende appartementen, villa's en nieuwe winkelruimtes uit de grond gestampt; ten koste van het bijzondere karakter van de Algarve. En dan nu ook nog betaald parkeren?

Misschien wordt het tijd, dat wij eens met zijn allen op de muur gaan zitten.

§ ¶FLEURIG

§ ¶AUTOSORES

Het was weer raak bij de autokeuring. Vorig jaar waren mijn banden en schokdempers niet goed genoeg, deze keer stootte mijn auto teveel Co2 in de atmosfeer. Dus ik moest naar een garage. Mijn favoriet, één met een betrouwbare en snelle service, kon mij helaas niet helpen. Hij had niet de juiste apparatuur en ik moest naar zijn concurrent. 'Maar', zo verzekerde de monteur mij, 'het was vast zo verholpen en het zou niet al teveel kosten'.

Bij de tweede garage aangekomen keek de chef meteen al heel boos naar mijn auto – een klein Japannertje – en zei dat hij het nu veel te druk had. Ik moest een paar dagen later terugkomen.

Ook goed. Maandagochtend stond ik weer in de garage. 'U kan beter vanmiddag om half drie terugkomen, want de baas is weg. En het is beter dat hij met u spreekt, want het is muito complicado', zei het meisje achter de balie.

Ook weer goed. 's Middags stond ik er op de afgesproken tijd. 'U moet eventjes wachten', vertelde de receptioniste. Na drie kwartier kwam de chef zich hoogstpersoonlijk buigen over de motor van mijn 'muito complicado'-karretje. Waarna hij de komende twee uur steeds chagerijniger zou gaan kijken, steeds meer mopperen, afwisselend de motorklep open- en dichtdoen, af en toe weglopen, Co2 meten, nog meer mopperen ....... ik begon het verontrustend te vinden. Uiteindelijk vertelde hij mij dat ik de volgende dag om tien uur terug moest komen, want hij had nog een beetje meer tijd nodig.

De volgende ochtend tien uur stipt was ik er weer. Hoewel er niemand voor mij was, moest ik toch een kwartier wachten totdat de receptioniste haar administratieve klusje af had en mijn autosleutel en -papieren in ontvangst nam. Daarna kon ik gaan met de belofte dat ik gebeld zou worden zodra mijn auto klaar was. Wanneer? Dat was nog niet helemaal duidelijk. Maar ja, hij had toch nog maar een uurtje nodig? Dus rekende ik op dezelfde dag.

Om 17.00 uur had ik niks gehoord en ging ik voor de zekerheid nog even langs de garage om te vragen hoe het met mijn auto was. Nou ja, ik hoefde het niet te vragen, want hij stond nog steeds op dezelfde plek als waar ik hem had geparkeerd. Er was nog niets aan gedaan. En er was een probleem: ik had mijn auto de volgende dag nodig. Gelukkig wilde de receptioniste mij wel helpen en ze kon mij vertellen dat haar baas dezelfde dag nog aan mijn auto zou gaan werken. En ze hoopte zelf ook dat hij morgen klaar zou zijn.

Woensdagochtend stond mijn auto niet meer buiten. Aha, dat was een goed teken. Maar, je voelt het vast al aankomen... ... Zonder verontschuldigingen vertelde de receptioniste mij dat de monteur nog wat meer tijd nodig had. Hoeveel tijd wist ze niet en mijn auto meenemen kon ook niet, want er werd tenslotte aan gewerkt.

Op dat moment had ik natuurlijk heel veel zin om te zeggen dat ik dit niet pikte, etc., maarrrrr... dit is Portugal. Omdat ik ooit mijn auto gerepareerd terugwilde: lachte ik vriendelijk, zei dat ik nu wel een probleem had en dat ik hoopte dat hij heel snel klaar zou zijn.

Al mijn afspraken voor die dag maar afgezegd en intussen hopend op het verlossende telefoontje van de garage thuis aan het werk gegaan. De lijn bleef stil.

Inmiddels was het donderdag en zou de garage i.v.m. Pasen vanaf 12 uur 's middags tot maandag sluiten. Voor die tijd MOEST ik dus mijn auto terughebben. 's Morgens om tien uur kon ik een lift krijgen naar de garage. Ik nam meteen een dik boek mee, want ik zou vast weer moeten wachten. Bij aankomst stond mijn auto nu met zijn motorklep open bij de meetapparatuur. De receptioniste vertelde dat hij bijna klaar was, maar dat het wel beter was om eerst even ergens koffie te gaan drinken.

Een uur later, weer terug bij de garage, reden ze net mijn auto naar buiten. Yesss ik kon hem meenemen... dacht ik. Waar ik niet op gerekend had, was dat de monteur met mijn auto meteen naar de herkeuring ging. O.k. dan de wachtruimte maar in en verder lezen. Na ruim een uur kwam de monteur terug. Na nog tien minuten als enige gewacht te hebben aan de balie, kon ik om 12.30 naar huis. Mét auto en 211 euro lichter.

§ ¶VERFRISSEND

§ ¶400

Ja het is nu mogelijk. U mag nu twee keer zoveel pinnen als vroeger bij de Portugese pinautomaat. Vierhonderd euro per dag krijgt u dus.

Maarrrrr...... dat gaat niet in één keer. De pinautomaat betaalt nog steeds maar maximaal tweehonderd per pinbeurt uit. Dat kan leuk worden van de zomer, als alle toeristen het maximale uit de machine willen halen. Twee keer pasje in de automaat stoppen, twee keer taal kiezen, twee keer beslissen of je een bonnetje wilt of niet, twee keer pincode intoetsen, twee keer pasje terugnemen, twee keer geld pakken ... zucht.

§ ¶SCHATJES

In de vier jaar tijd dat ik hier woon, hebben verschillende restaurantjes en barretjes een bijnaam van mij gekregen. Zo heb je bijvoorbeeld 'De Snor', want Manel, de eigenaar van deze bar, heeft een grote snor. Ik had hem trouwens ook 'Een beetje extra' kunnen noemen. Manel schenkt namelijk niet zomaar een wijntje in. Hij zet het glas op de bar, schenkt wijn tot het glas bijna vol is, kijkt mij dan samenzweerderig aan en gooit er nog een flinke scheut in.

Vroeger kwam ik ook regelmatig bij 'De Tandeloze'. Een restaurant aan het strand waar het merendeel van het personeel een paar tanden miste. Fantastisch terras hadden ze, waar het prima relaxen was. Maar helaas maakte de EU daar een eind aan en moest 'De Tandeloze' zijn authentieke Portugese sfeer vervangen door meer comfort en luxe. Ook kreeg 'De Tandeloze' een nieuwe eigenaar en deze greep flink in in het personeelsbestand. Er kwamen nieuwe obers met gave gebitten en het oorspronkelijke personeel werd - uit het zicht - naar de keuken verbannen.  'De Tandeloze' is nu dus 'Ex-Tandeloze'.

Jammer, maar gelukkig is er nog het restaurantje van Maria en Nelson. Mijn favoriet! Behalve dat Maria heerlijk kookt, krijgen klanten leuke extraatjes. Zoals standaard een aperitief met een stukje kaas van het huis. Of éénmaal per jaar vlak voor kerst, wanneer het restaurant een maand dichtgaat, een grandioos voorgerecht met schelpjes en garnalen ... ook van het huis. En dat is het nog niet hoor. Voor onder de kerstboom geven ze nog een doos chocola mee.

Na een maand vakantie, gaat het restaurant weer open en dat is meestal op of vlak na mijn verjaardag. Ik heb dat één keer gezegd en geloof het of niet, ik krijg dus nu verjaardagscadeautjes. Oh en nog iets, als je hoesterig en snotterig bent dan geeft Maria je hoestpastilles of een 'anti-griepdrankje'. Nou weet ik niet of iedereen die behandeling krijgt, want ik kom er elke week. Maar de bijnaam voor Maria en Nelson mag duidelijk zijn: 'DE SCHATJES!'

§ ¶AMANDELBLOESEM

De amandelbomen beginnen nu frisse jonge blaadjes te krijgen, maar de hele februarimaand lang zaten ze vol met prachtige bloemetjes. En ik heb er uitgebreid van kunnen genieten, want één van de mooiste bomen staat voor mijn raam.

§ ¶HET BEGIN

Na een paar jaar een ingesukkelde website te zijn geweest, gaat Algarvemagazine.com vanaf nu verder als een actief weblog. Alleen... ik, de maker, ben nu nog te beduusd van het 'weblogmaken' om te bedenken wat ik ga schrijven. Hoewel het af en toe even doorbijten was, komt de beduusdheid niet zozeer door de technische kant van het creëren van Algarvemagazine.com.

Nee, de echte boosdoener is het enorme aantal keuzes die je als weblogger hebt. Laat ik wel of niet de laatste referrers zien? Ga ik mijn weblog indelen in categorieën of niet. En zo ja, hoe ga ik ze dan noemen? Welk lettertype neem ik? En wat voor achtergrondkleur? Oh ook heel belangrijk: neem ik stippels of een vast lijntje voor de randen? Pfffffff!! Maar ik ben nu tevreden... voorlopig dan. Eerst stukjes schrijven. En ziedaar mijn eerste bijdrage staat er nu toch.