§ ¶BOODSCHAPPEN
In Nederland had ik er een bloedhekel aan, maar hier geniet ik ervan .......boodschappen doen. Er is in Guia, in Algarve Shopping Center, namelijk een prachtige supermarkt: Continente.
Nou bestaan er mensen die een bloedhekel hebben aan iedere supermarkt. Of ze werken teveel om in de rij voor de kassa te moeten wachten. Of erger...... ze zijn te ziek om hun huis te kunnen verlaten.
Voor die mensen is er een oplossing. Continente heeft haar complete assortiment, inclusief aanbiedingen, on line gezet. U moet zich eerst even registreren en dan kunt u inkopen gaan doen. Is uw virtuele winkelwagen vol, dan zijn er vijf verschillende betalingsmogelijkheden. De boodschappen kunnen de volgende dag worden bezorgd; de kosten daarvoor starten bij 6 euro.
Mij zult u overigens niet in de virtuele winkel tegenkomen, ik vind het te leuk in de echte Continente.
Links:
§ ¶VINCE
Ik wist dat het uitgebluste orkaantje, Vince, van Madeira op weg was naar Zuid-Europa. Gelukkig zou hij bij aankomst op het vasteland niet meer dan een stevige wind zijn. Dat had Helga mij gisteren na het RTL-4 journaal verzekerd. Dus ik kon rustig gaan slapen.
Maar dan lees ik vanmorgen dit en dit! Vince is in de Algarve geweest?! Zo zwakjes was hij dus helemaal niet. Is Vince van gedachten veranderd? Of heeft Helga mij in de maling genomen? In ieder geval heb ik een goede nachtrust gehad.
§ ¶MICKEY & DONALD
Hé psssttt........ hebben jullie het ook gehoord? Uit diverse bronnen heb ik vernomen, dat ... ja echt waar... Mickey & Donald naar de Algarve komen. En ze nemen heel hun familie, vriendjes en businesspartners mee, want een compleet Disneyworld wordt hier neergezet. Vlak bij mij ook nog.
De Disney Hot Spot schijnt tussen Guia en Algoz te liggen. Of ik het leuk vind? Nou het is vast allemaal goed voor de economie enzo... en toen ik klein was, wilde ik ook best wel naar Disneyworld, maar nu? Ik zie een compleet verstopte EN125 voor me, stranden vol met krijsende kinderen en restaurants die maar duurder en duurder worden. Misschien heeft het er niets mee te maken, maar Spanje wilde - volgens betrouwbare bronnen - Disneyworld ook al niet.
Maar ja, hoewel hardnekkig, het blijft een gerucht. Dus misschien gaat heel Disneyworld wel niet door. Daarbij, voor business suites kan het hier nog wel lukken, maar om in deze hitte personeel te krijgen dat rond wil lopen in een muizen- of eendenpak? Good luck!
§ ¶SAMEN
Het was puur toeval dat ik Joep precies op Dierendag bij het asiel ophaalde. Ik had hem uitgekozen omdat hij heel ondernemend het slot van zijn kooi probeerde te demonteren, lief begon te spinnen toen ik hem vasthield en ook nog rood was. Dat was het advies van een vriendin van mij. Rode katertjes, die waren het leukst.
Omdat Joep net gevonden was, moest ik twee weken lang wachten of de vorige eigenaar niet kwam opdagen. Die deed dat niet, dus kwam ik na twee weken op 4 oktober 1992 vol verwachting het dierenasiel van Utrecht binnen om Joep mee te nemen. Het lieftallig rode katertje wat ik in gedachten had, leek opeens veel groter in de kattenmand. En veel zin om met mij mee te gaan had hij ook niet. Een beetje angstig - maar toch - ging ik met de grote morrende vreemdeling op weg naar huis.
Het begon heel erg goed. Joep gaf me kopjes, at zijn brokjes, spinde dat het een lieve lust was en ging toen op zoek naar ... de uitgang. Ik moest hem zes weken in huis houden, hadden ze bij het asiel gezegd, want anders kon hij weglopen. Maar ja wisten zij veel dat ik in een 1-kamerappartementje zat en dat Joep maar een ding wilde: Eruit! De wijde wereld in! Die zes weken waren flink afzien voor ons beiden.
Na een aantal jaren raakte Joep wat van zijn hele wilde kattenharen kwijt en begon hij zelfs huiselijk te worden. Hij bleef 's avonds binnen, tevreden spinnend naast mij op de bank en ik was intussen zielsveel van hem gaan houden. Ik had in die tijd ernstig behoefte aan meer ruimte en ik dacht dat ik met zo'n spinnende Joep op de bank, misschien wel naar een veel grotere flat op 8-hoog kon verhuizen.
Niet dus, Joep werd dik en gefrustreerd. Liep dagelijks alle deuren en ramen langs op zoek naar een mogelijkheid om te ontsnappen. Op een avond maakte hij zijn punt wel erg duidelijk toen hij de afrastering van mijn balkon vakkundig losgepeutert had en naar het balkon van de buren was gesprongen, op ... 8-hoog! Hij wilde dus nog steeds de wijde wereld in.
Dat hebben we maar samen gedaan. Achterin mijn kleine Daihatsuutje, dat ook rood was, en na twee keer 's nachts een hotel binnengesmokkeld te zijn, kwam Joep na tweeënhalve dag rijden met mij in Portugal aan. Daar kon hij zich weer helemaal uitleven als kat. Klimmen in de Buganvilias, achter de Portugese mussen aan, knokken met de katers uit de buurt ... ha dat die rooie Hollander er was, was gauw bekend in de kattengemeenschap hier. Intussen was hij ook nog zo galant om een Portugees vondelingetje in zijn huis te accepteren.
Joep is veertien nu, maar gaat nog steeds naar buiten. Hoewel hij zelf vindt van niet, is hij niet zo snel en sterk meer als vroeger. De buurtkaters zijn niet meer bang van hem, hij kan niet meer hoog springen en hij mist een paar tanden. Dus gaan we maar samen wandelen op het veldje achter mijn huis: zo kan ik hem redden als de kattendodende hazenwind van hiernaast of de pestkopperig zwartwitte kater van de botengarage in de buurt komen.
Het is misschien in Nederland al een idioot gezicht om met je kat te wandelen, maar de buren hier begrijpen er helemaal niks van. Gelukkig laten ze net als hun dieren ook de mensen lekker hun eigen gang gaan en probeert niemand mij een hond aan te praten of zoiets. Want die lieve Joep woont sinds vandaag 13 jaar bij mij en ik hoop op nog veel meer jaren... samen.
§ ¶DUISTERNIS
'Er is iets geks', dacht ik toen ik vanochtend de gordijnen openschoof. Het was kil en somber buiten ... ... O.k. dat is natuurlijk iets waar ik na al die maanden zonneschijn aan moet wennen, maar toch het was heel vreemd dat licht, een beetje naar zelfs...... alsof de atoombom was gevallen.
Gelukkig herkende ik, na nog even in mijn ogen gewreven te hebben, de vage schaduwen van de zonsverduistering in Nederland van zo'n zeven jaar geleden. Ik had over de zonsverduistering van vanochtend wel gelezen en gehoord, maar ik was het glad vergeten. Tja maandagochtend, wat een tijd om te gaan verduisteren.
De Portugezen leken hetzelfde erover te denken. Op weg naar mijn werk, was er geen eclipsbrilletje te zien: alleen zonnebrillen van tegemoetkomende automobilisten, terwijl ik in mijn achteruitkijkspiegel het zwakke schijnsel van de verduisterde zon zag. Maar hé aan mij konden ze ook niet zien, dat ik voordat ik naar mijn werk ging, even gauw langs mijn ouders was gegaan, om door de lasbril van mijn vader de maan voor de zon te zien schuiven.
En ja, ik weet dat het écht niet mis kan gaan - de maan en de zon hebben tenslotte dat schouwspel wel vaker opgevoerd – maar toch was ik weer opgelucht toen de zonnestralen weer op volle sterkte terugkwamen. Alleen regen, heel veel regen, dat kan dit land goed gebruiken, daar wil ik de zonneschijn wel tijdelijk voor opgeven.