§ ¶ZORGREL
Vanavond bij Nova is er een reportage over de onvrede bij Nederlanders in het buitenland die verplicht zijn om zich te verzekeren via de nieuwe Zorgverzekeringswet. Deze reportage gaat over Nederlanders in Spanje, maar ook bij onze landgenoten hier in Portugal viel het formulier van het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) in hun Caixa Postal. En ook hier zijn de Nederlanders er niet blij mee.
Volgens de Nederlandse Vereniging Gepensioneerden in Spanje NVGS raakten de gemoederen behoorlijk verhit tijdens een voorlichting van het CVZ in Spanje. Hoe heet het er aan toegaat kunt u zien in de Nova-reportage . Op de Nova-site kunt u alvast het standpunt van CVZ lezen.
Links:
-
Nederlande Vereniging Gepensioneerden in Spanje (het artikel over de voorlichtingsbijeenkomst vindt u bij 'laatste nieuws'
-
Internationale Club van Nederlandse Gepensioneerden (nog meer actie tegen de Nieuwe Zorgverzekeringswet plus veel info. Klik ook eens op 'sluipweg')
§ ¶ALGARVE?!
Storm en regen , nog eens regen, nog een storm, duisternis, een muur, autosores, dierenmishandeling, droogte en heel hard werken ........ u vraagt zich misschien af: 'Wat is er nou zo leuk aan de Algarve?!'
Nou, behalve mooie slakkenhuizen , bloemen, en nog eens bloemen, heel veel bloesem, schattige mensen en lieve vondelingetjes zijn er ook nog jaarlijks een heleboel mooie dagen aan zee.
Vorige week nog...
§ ¶STORM
De hoofdrolspeelster moest zich net onder schot vastketenen aan een hotdogkar met een bom erin toen...... KABOEM ....... het donker was. TV, ijskast, de lamp naast mijn bank en de straatlantaarns, alles was uit. Het enige wat overbleef was het gebeuk van de wind en regen op mijn ramen. De Algarve werd gegeseld en zo ook mijn zaterdagavond. Geen tv en van bij kaarslicht lezen word ik zo slaperig, dus ik ging maar naar bed.
Het eerste wat mij uit mijn slaap hield was het gekets van een waxinelichtje tegen de muren, de katten hadden de lol van kaarsen ook ontdekt. Ze werden moe en ook ik viel in slaap, maar niet voor lang. Twee uur later was ik weer wakker. Er was nog geen stroom, maar wel nog steeds heel veel wind en regen. Ik vroeg mij af of de lappen die het water van de lekkage in de keuken moesten tegenhouden niet doordrenkt waren. Eigenlijk wilde ik daar helemaal niet aan denken, want dan moest ik eruit en gaan kijken én misschien wel natte lappen gaan uitwringen, iets waar je 's nachts helemaal geen zin in hebt. Maar ja, misschien was de ijskast ook wel helemaal ontdooit en lekte het water, piekerde ik verder. Bij het visioen dat de voerbakjes van mijn katten door de keuken dreven, hield ik het niet. Dus stak ik – zucht – een kaarsje aan, liep naar de keuken en zag dat alles o.k. was. De lappen hielden het droog en de ijskast had het nog steeds koud. De rest van de nacht bestond uit slapen, wakker worden, licht uitproberen dat het niet deed en dan toch weer gaan kijken in de keuken.
's Morgens begon de elektriciteit weer met horten en stoten op gang te komen. De storm en regen raasden de hele dag nog onverminderd voort op zoek naar kieren en gaten, losse dakpannen of kuilen in de grond. Mijn overbuurvrouw heeft staan te hozen bij haar voordeur en mijn ouders hadden emmers en handdoeken nodig om zich te verweren tegen drie lekkages, maar mijn huis heeft zich kranig gehouden.
Als ik vanuit mijn keukenraam kijk, zie ik mijn vorige huisje (dat nu leegstaat) en ik weet dat het water daar vrijspel gehad moet hebben. Regen vanuit het westen betekent dat het water niet alleen onder maar ook door de voordeur naar binnenkomt. En wanneer de regen uit het oosten komt stroomt het water aan de terraskant van de binnenkant van de ramen en ook onder de schuifdeuren door. Daar moest ik écht om de paar uur de lappen verwisselen, anders stond de woonkamer blank.
Mijn huidige huis heeft keer op keer bewezen dat het tegen slecht weer kan, maar toch slaap ik nog steeds onrustig als het regent.
§ ¶RESPECT
Een maand geleden:
Nu:
Vindt u dat nou ook zo knap?
§ ¶BESLISSING
Daar lag hij op het strand. Een zielig klein hoopje vogel gesneuveld door de storm van de afgelopen nacht. Het diertje, een soort die ik nog niet eerder had gezien en het meest leek op een kruising tussen een pinguïn en een zeemeeuw, leefde nog maar half. Het enige wat bewoog waren zijn oogleden als zijn ogen dichtvielen.
De meeste strandwandelaars hadden hem niet gezien of gewoon laten liggen. En nu was het dus mijn beurt om de keuze te maken tussen leven en dood. Zal ik snel doorlopen of .........? Ja, wat doe je eigenlijk met een halflevende zeevogel?
Eerst riep ik hoopvol een paar keer 'ksst, ksst', voor het geval hij mij in de maling nam en gewoon wel kon vliegen. Dat is mij namelijk een keer overkomen bij een zeemeeuw die ook zielig en gewond leek. Maar nee, het enige wat deze vogel deed, was wat pikbewegingen te maken met zijn grote snavel. Wat nu? Ik vond het eigenlijk eng om hem op te pakken, niet alleen vanwege die snavel, maar je weet nooit wat hij heeft. Misschien zitten zijn pootjes los, zijn zijn vleugels gebroken of hangt zijn darminhoud eruit.
Ik besloot eerst om naar het strandrestaurant te gaan, misschien dat ze daar een telefoonnummer hadden van een vogelopvangcentrum. En zo niet dan hadden ze vast wel iets om hem in te doen. Of nog beter, misschien liep er intussen iemand anders voorbij die de vogel mee zou nemen.
En daar stond ik dan in een bomvol restaurant met een enorm aquarium vol levende kreeften en een grote tafel met glinsterende dooie vissen op ijsblokjes, hulp te vragen voor een lamme vogel. Toch, was de ober begripvol en ging voor me bellen, maar zowel bij Zoomarine als bij de kustwacht werd er niet opgenomen. Volgens de behulpzame ober was de eerste dicht en de kustwacht - ach die werkte niet in het weekend - en hij vroeg zich net als ik ook af of ze zouden komen voor een vogel. Hij had wel een plastic vuilniszak voor me, waar ik het diertje in kon doen. Maar ja vuilniszakken zijn voor dooie vogels en hopelijk leefde de mijne nog én was hij ook nog helemaal heel. Dus moest ik hem maar in mijn jas wikkelen.
Eenmaal buiten schrok ik. De vloed was sneller opgekomen dan ik had verwacht. Ik rende en was net voor de fatale golf bij de vogel. Terwijl ik het diertje oppakte stond ik met mijn voeten in het water. Het gevaar van de snavel was ik compleet vergeten. Loshangende vleugels en bloederige toestanden ook. Gelukkig... hij was helemaal heel en verrassend licht. En mooi!
Met de vondeling in mijn jas gewikkeld liep ik drie lange kilometers terug over het strand naar mijn auto, terwijl er een keiharde wind en zandkorrels in mijn gezicht waaide. Af en toe probeerde het beestje tegen te stribbelen, waarna hij weer bewusteloos raakte. Ik praatte maar tegen hem, dat het allemaal goed zou komen en zo. Maar hoe? Dat kon ik hem nog niet vertellen. Mee naar huis nemen en van de badkamer een ziekenkamer maken met sardientjes op het menu, terwijl er twee katten voor de deur op de loer liggen? Leek mij geen ideale situatie voor een spoedig herstel.
Met het diertje op de achterbank van mijn auto reed ik maar naar kennissen. Die via via en nog eens via via een reddende engel voor de vogel vonden in de vorm van een biologe. Ze was verrukt, want ik bleek een zeldzaam exemplaar gevonden te hebben. In een handdoek gewikkeld en onder liefkozende woordjes ging mijn vondeling naar een vogelopvangcentrum vlakbij Faro. De biologe was me dankbaar dat ik de vogel van het strand had geraapt en ik haar ook, want ik heb toch eerlijk gezegd liever badschuim in mijn bad dan vogelpoep en visresten.
En ik was ook mezelf dankbaar, dat ik hem niet had laten liggen. Want het maakt toch een groot verschil of ik door een dooie of een vliegende vogel herinnerd wordt aan mijn zeldzame pinguïn-meeuw.
Dit voorval gebeurde drie jaar geleden. In Portugal wordt nu ook serieus rekening gehouden met de vogelgriep . Wat nu als ik een verzwakte vogel vindt? Het is dan niet alleen een beslissing over zijn leven, maar misschien ook over het mijne. Moeilijk! Ik denk dat ik na een storm maar wegblijf van het strand.
§ ¶CHOCOLADEFEEST
Ik had zoiets eerder in België verwacht, maar ook hier in Portugal is er een chocoladefestival. Dit chocofeest vindt van 8 tot en met 13 november plaats in Óbidos, dat ter hoogte van Santarčm ligt.
De organisatie belooft op haar website 100 kunstwerken van chocola, een modeshow met chocoladekleding en de grootste chocoladesalami ter wereld, die - let op - aan de bezoekers wordt uitgedeeld.
Toegangsprijs is € 2,50 (van 8 tot 10 november) en € 4,00 (van 11 tot 13 november). Prijzen zijn inclusief een chocoladereep.
Voor het festivalprogramma moet u bij de Portugese versie van de website zijn, de rest van de informatie is ook in het Engels beschikbaar. U kunt zich ook alvast verlekkeren via het foto-album: slideshow aanzetten en laat het chocoladefeest van 2004 maar voorbij komen.
Links:
§ ¶ZEESCHATTEN
Ik had het mij nog zo voorgenomen, ik zou ze voortaan niet meer meenemen. Ik ben namelijk helemaal niet zo'n creatieveling die er mooie spiegels en bloempotten van gaat maken. Maar ik heb er inmiddels genoeg verzameld om een hele muur ... eh ... een heel huis mee te versieren. Dus het was afgelopen, punt uit. Er kwamen geen nieuwe schelpen & slakkenhuizen meer in mijn huis!
En dan kom ik deze tegen...
Die kan ik toch niet laten liggen?
§ ¶NL-BOEKEN
Bij mij staat er nog een hoop ongelezen in de kast, dus ik kan nog even voort. Maar kan uw boekenkast wel nieuwe titels gebruiken, dan kunt u de tweedehandswinkeltjes in de Algarve afstruinen, boeken bestellen via internet of – en dat is nieuw - lid worden van de mailinglijst boekenruil@portel.nl.
De lijst is pas gestart, dus er is nog ruimte om af te spreken hoe het ruilen in zijn werk gaat. Wilt u meedoen, stuurt u dan een e-mail naar boekenruil@portel.nl.
§ ¶REGEN
Ik had mij er op verheugd. Op een extra lange vrije dag. Ik zou lekker uitgeslapen, heel vroeg aan een heerlijke zondag beginnen, die ik vooral buiten zou gaan doorbrengen. Maar helaas op de eerste wintertijddag van het jaar, regende het pijpenstelen. En dan duurt zo'n extra lange dag, heel lang.
Ik ging 's morgens toch richting strand, hoewel het regende, en regende, en regende ..... toen het ook nog heel hard begon te waaien, besloot ik om maar niet uit mijn auto te stappen en reed ik terug naar huis.
Uitgebreid op zijn zondag's ontbijten dan maar. Na het lezen van de krant, het drinken van drie koppen koffie, regende het nog steeds. Het was nog maar negen uur en ik had echt geen zin om foto's in te plakken of de kledingkasten uit te gaan ruimen of andere klusjes, die je nou zo prima op een regenachtige zondag kan doen. Ik wilde naar buiten!
Het werd gelukkig na een half uurtje droog, nou even dan, 'want' zo vertelde de lucht mij 'er komt veel meer regen aan'. Maar ik wilde zo graag wandelen, dat ik gewoon net deed of ik het niet gehoord had... en ik ging weer naar het strand.
Na vijf minuten buitenzijn begon het te druppelen, eerst zachtjes, maar gestaag maakte de lucht zijn belofte waar en ik was al gauw doorweekt. Maar ja eenmaal 'door' was het eigenlijk niet zo erg meer. Ik vond het wel wat hebben, dat ik de enige wandelaar was op het strand en omgeving. Af en toe kwam er een automobilist voorbij – met de ramen dicht – maar verder durfde niemand buiten te komen, behalve ik.
Ik vond mezelf stoer... heel stoer... totdat ik bij de golfbaan kwam. Het was er druk, ja echt, ze stonden te golfen in de hosende regen. Nou had ik altijd gehoord dat golfen een mooi weersport was. Dus concludeerde ik: 'Zo'n rondje golfen is heel duur en die pechvogels hebben vooruitbetaald'. Of: 'Er is een toernooi aan de gang en er staan miljoenen op het spel'. Of waarschijnlijker: 'Die mensen hebben vast hele dure waterafstotende regenpakjes'. En ja de outfits zagen er zeer compleet uit met regenjassen en bijpassende hoedjes.
Dat was het dus, tenminste dat dacht ik, totdat ik hem zag staan: de ijzeren – eh roestvrijstalen – man... op het natte gras in shorts en t-shirt. Alsof de zon scheen. Was het dan toch een miljoenentoernooi? Of de vooruitbetaalde prijs te hoog? Of zijn die golfers nou gewoon van die taaie rakkers? Nou ja, hoe dan ook, waarschijnlijk heeft de roestvrijstalen man net als ik een hoofdpijntje, branderige ogen en wat teveel niesbuien.