§ ¶LAATBLOEIERTJE

§ ¶ZOMERTIJD

Ik wist het al hoor, dat het zomer werd. Of het nou in één keer een uurtje later is of niet.

Ik had het al gehoord aan de vogels. Die kwetteren mij 's morgens zonder genade mijn bed uit zodra het eerste lichtstraaltje te zien is. Ik mag van ze niets missen van iedere prachtige dag die komen gaat. En na zo'n prachtige dag word ik sinds een week 's avonds weer heerlijk in slaap gewiegd door het rustgevende gezang van de krekels.

De zomertijd is ook te zien aan de uitgebloeide amandelbomen, die nu hun eerste groene nootjes krijgen. In het veld staan de margrieten volop in bloei, naast een heleboel paarse, gele, roze, blauwe en rode veldbloemen.

En dan hebben we nog het gevoel. Het zonnetje begint overdag al aardig te branden, de temperatuur stijgt en het briesje is aangenaam zacht.

De zomer is verder te merken aan de buurtbewoners. Steeds meer restaurantjes gaan open, de strandstoelen en parasols liggen klaar op het strand om gemonteerd te worden, kinderen spelen langer buiten, dorpelingen babbelen nog vaker en langer op straat of ze zitten in de schaduw op hun terras en ook de eerste barbecues zijn weer gesignaleerd.

Maar eigenlijk komt dit allemaal na de échte aankondiging van de zomer. Want degenen die het als allereerste weten zijn de miljoenen kleine mugjes, die u vindt tegen de ramen of in de duinen aan het strand. De eerste keer toen ik middenin een zwerm belandde, heb ik gerend en gerend, om éénmaal veilig op het strand stomverbaasd te ontdekken dat ik geen enkele muggenbult had. Hoe dat kan heb ik ooit gevraagd aan een bioloog. Volgens hem waren het mannetjesmuggen. 'Die steken niet', zei hij. 'Waar je voor moet oppassen zijn de vrouwtjes, die verstoppen zich in het donker totdat ze bloed nodig hebben.'

En dat leger muggenvrouwtjes wacht nu af tot het kwik nog iets meer stijgt, om dan ons mensen te komen terroriseren op het terras, in de huiskamer of nog erger tijdens het slapen. Want jammer genoeg horen deze bloedzuigers ook bij de zomer.

§ ¶TV-KANS

Heeft u ook de series 'Het roer om', 'Een plek onder de zon' en 'Geen weg terug' gevolgd? En weet u het nou wel met de B&B's en pensionnetjes en alle valkuilen waar de deelnemers met open ogen intrappen? Dan heb ik goed nieuws voor u. Onetake.tv  heeft plannen voor een verfrissend realityprogramma in het emigratiegenre. De hoofdrollen zijn voor Portugal én misschien voor u......

Cameraman-regisseur Eric Jaspers, van Onetake.tv, is namelijk op zoek naar mensen die in Portugal op een leuke, originele en creatieve manier in hun levensonderhoud kunnen voorzien. En dat zonder grootkapitaal. 

Over de procedure schrijft Eric:

Van de geschikte kandidaten wil ik in de eerste plaats een drie-minuten-introductieportret maken. Een producent in Nederland zal daarmee naar de omroepen stappen om te kijken of er belangstelling is voor een serie afleveringen. Uiteraard zal bij verkoop in overleg met de kandidaten een vergoeding komen te staan voor de tijd dat wij ze volgen met een camera.

Over mezelf. Ik ben cameraman/regisseur en werk voornamelijk zelfstandig. Ook ik woon en werk parttime in Portugal en bezit een
klein huisje nabij Alte (Algarve). Kijk voor meer info op mijn website www.onetake.tv.

Denkt u dat u een geschikt kandidaat bent en heeft u geen bezwaar om een aantal weken met een camera gevolgd te worden, reageert u dan. Mocht u kennissen of vrienden hebben in Portugal waarvan u denkt - die zijn er geknipt voor -  laat u het mij dan ook even weten.

Wanneer u interesse, vragen of tips heeft, kunt u mailen naar Eric. En tot ziens misschien op de beeldbuis!

§ ¶SCHRIJVERS

Nederlandse schrijvers hebben iets met met Portugal: Gerrit Komrij, Tessa de Loo en Heleen van Royen wonen er. De laatste twee niet eens zo ver bij mij vandaan.

Schrijver zijn, daar heb ik nou ook altijd van gedroomd. Ik dacht dat ik - eenmaal in Portugal - boeken zou schrijven bij de vleet. De vlinders, bloemen, lieflijke huisjes, verlaten stranden, prachtige rotsen, het zachte weer, het heerlijke eten ... ja dat zou allemaal een magische werking op mij hebben en ik zou barstensvol inspiratie zitten. Dat is gelukt! Ik heb al een map vol boekideeën, dialogen en aantekeningen. Maar wat ik hier niet heb gekregen en wel had verwacht is de rust om te schrijven. Verder dan dit weblog ben ik eigenlijk nog niet gekomen.

Natuurlijk heb ik weinig tijd gehad, doordat ik ook gewoon heb moeten werken om überhaupt hier te kunnen leven, maar toch... Ik geef het toe, ik heb gewoon niet genoeg discipline om voor het begin van de werkdag nog even met de verhaallijn te gaan worstelen, of tot diep in de nacht achter mijn computer door te brengen. En om dan maar hele weekenden binnen te gaan zitten, terwijl de zon schijnt, dat vind ik ook zo zonde. Ik moet tenslotte ook nog leven, nietwaar?

Maar neem nou die moeder van mij. Ze begon voorzichtig met haar eerste hoofdstukken in Slowakije, maar sinds ze hier in de Algarve woont, is ze helemaal los. De razendspannende en tot in de gruwelijkste details beschreven thriller De Loods is inmiddels af en te koop. Boek twee circuleert in het uitgeverscircuit rond, boek drie is in de redactiefase en boek vier..... daar is ze alweer mee begonnen!

§ ¶BELPUNTEN

Tssss, ik had al lang voor een zacht prijsje een nieuw mobieltje kunnen hebben. Als ik jaren geleden maar had geweten, dat ik even bij de TMN-shop een formulier had moeten invullen. Want daarna geeft TMN iedere keer, als ik mijn beltegoed opwaardeer, punten.

Ik heb het bij de helpdesk nagevraagd en dit puntensysteem geldt voor alle abonnementen van TMN. Ook degenen die niet prepaid bellen, krijgen 'pontos' wanneer ze de TMN-rekening betalen. Met de belpunten kunt u bijvoorbeeld reizen, overnachten in een pousada een donatie doen aan het goede doel, uw beltegoed opwaarderen  of leuke nieuwe dingen kopen bij TMN; zoals een mobieltje!

§ ¶HALLO...

... mooie nacht!

§ ¶DAG...

... mooie dag!

§ ¶VOGELGRIEP

Terwijl ik gisteravond in mijn lievelingsrestaurantje één van de overheerlijke garnalen zat te pellen, keek ik met een half oog naar het nieuws. Het ging over de vogelgriep. Er verscheen een kaartje van Portugal met daarop vogels en cijfers. Ik had het niet goed gevolgd en wist niet precies waar het over ging, maar er verschenen duizendtallen met het woord 'morte' erachter. Het ging over vogels, dode vogels.

De restauranteigenaar, Nelson, vertelde vorige week nog dat volgens het nieuws Portugal vogelgriepvrij was en dat daardoor de kippenexport zo goed ging. Maar vandaag leek het andere koek. Nelson, die de tv de hele dag aan heeft staan in zijn restaurant, verklaarde de duizendtallen van het nieuwsitem. 'Oh, dat zijn de dode vogels aan de kust. Elk jaar rond deze tijd spoelen er veel dode vogels aan op het strand.' Ah mooi, er was niks aan de hand dus.

Ik vroeg Nelson vervolgens of hij ook had gelezen dat alle pluimveebezitters hun aantal loslopende kippen en ganzen etc. bij de gemeente moesten aanmelden. Ja dat had hij gelezen, maar dat was alleen om al het pluimvee in kaart te brengen, zodat de regering meteen kon handelen mocht er vogelgriep uitbreken. 'Maar', zo vervolgde hij, 'Portugal ligt gunstig qua vliegroutes van de trekvogels. De vogels die uit het zuiden komen, vliegen voornamelijk over Spanje.' Nou is het niet zo aardig tegenover de Spanjaarden, maar ik ging opgelucht verder met mijn maaltijd.

'Ze verwachten 11.000 doden', ging Nelson verder. Huh? Ik verslikte mij bijna in een stukje tomaat. 'Alleen in Portugal!', voegde hij er nog onbarmhartig aan toe.

Oh jee, ik ben toch vogelvrij, een potentieel slachtoffer van de vogelgriep, schoot het door me heen. 'Nou, dan eten we op een dag hier met gasmaskers.' grapte ik van de schrik.

Nelson lachte niet en keek alleen maar verbaasd, om daarna bloedserieus te antwoorden: 'Welnee, de vogelgriep komt niet hier, niet in dit gedeelte van Portugal.' Daarna draaide hij zich om om verder te gaan met zijn werk.

Ach ja, misschien moeten we, als we er toch niks aan kunnen doen, het probleem vogelgriep ook maar op die manier benaderen. De vogelgriep gaat er niet door weg, maar het scheelt vast een hoop slapeloze nachten, maagzweren en hartproblemen en misschien daardoor wel veel meer doden dan die 11.000. Dus de vogelgriep komt gewoon niet 'hier', waar u ook bent.

§ ¶ON LINE VEILEN

Een grote voorjaarschoonmaak, verhuizing of gewoon opruimwoede: er komt altijd wel een moment dat u van uw overbodige spullen afwilt. Sinds kort is er met Ebidportugal.com een nieuwe mogelijkheid in Portugal om uw spullen on line te veilen.

Handig is dat dit niet alleen in het Portugees, maar ook in het Engels en Duits mogelijk is. Er is ook een Nederlands vlaggetje, maar helaas, geeft die na een klik alleen de Engelse versie weer. Wilt u meebieden dan moet u zich eerst registreren (gratis).

Voor de aanbieders zit er nog een extra prijskaartje aan. En om verwarring te voorkomen: die 250 euro tegoed voor aanbieders, waar nog mee geadverteerd wordt bij het registratieformulier, geldt alleen voor degenen die zich voor 6 maart hebben geregistreerd.

§ ¶CARNAVAL

Dit jaar was het met carnaval extra feest in Loulé, want het was de honderdste keer dat dit evenement er werd gehouden. Ik ben niet gegaan. Niet dat ik niet van feestjes houd, juist wel, maar ik was in 2005 al naar de carnavalsoptocht in Loulé gaan kijken. Dat was genoeg.

Het leek gezellig en bruisend te worden toen ik op carnavalszondag 2005 in Loulé arriveerde. Nee niet door mij, maar door de grote kleurige wagens die in de hoofdstraat opgesteld stonden. Na betaling van een paar euro kon ik naar de plek waar de optocht zou plaatsvinden. Het was al druk toen ik binnenkwam, maar ik kon toch nog een plekje vinden vooraan langs de straat. Het was wel een van de weinige stukken, waar geen dranghekken voor stonden, maar dat leek mij geen probleem.

Na even wachten, kwamen de wagens binnenrijden. Ik was verbaasd om te zien dat de vrolijk uitgedoste danseressen chagrijnig keken. Maar ja, het was ook koud. Zo koud dat het klapstuk van de optocht, een donkere schone met niets anders dan bodypaint op haar lijf, ergens gauw naar binnengebracht moest worden.

Pats, ik kreeg een klap op mijn hoofd. 'Wel verdom...' ik draai me om en zie een lachende nar met een plastic hamer. Gelukkig bleek dit geen lokale gewoonte, want verschillende Portugezen, die ook een klap hadden gekregen, keken heel boos naar die nar. Dat durfde ik toen ook. Het werkte: de nar ging ergens anders meppen en ik kon mij weer concentreren op de optocht.

Er waren intussen veel meer wagens en chagrijnige danseressen binnengekomen en de hekken werden gesloten: de optocht was binnen. De muziek begon en ik zag de eerste wagens weer voorbijkomen, nu met lachende danseressen. Ah professionals! De muziek was opzwepend en ik begon er écht zin in te krijgen. Er kwam een vader met een kindje voor me staan. Tja zo'n klein kindje, die wil de optocht ook zien natuurlijk, ik had er alle begrip voor. Er kwamen meer vaders met kinderen, moeders met kinderen, opa's met kinderen, oma's met kinderen, tantes, ooms, grote broers, zussen, allemaal met kinderen en tenslotte werd het kroost op de schouders genomen. Van de optocht zag ik alleen nog flarden.

Ik zag een danseres tegen de railing van de wagen geleund staan te sms'en, terwijl haar collega's zich in het zweet werkten op de maat van de muziek. De bestuurder van een tractor die de Carnavalswagen trok, schoot grijnzend met zijn mobieltje foto's van blote sambabillen voor hem op straat. Verder liep er tussen de wagens in een doodsbang paardje die een kar moest trekken. Nou ja liep, het dier durfde eigenlijk niet voor- of achteruit, en dreigde steeds het publiek in te rennen.

De volgende ronde, was het paardje er door de organisatie gelukkig uitgehaald, of was hij ontsnapt? En ja, u leest het goed 'de volgende ronde', want de optocht reed rondjes om het plein. Om het nog saaier te maken leken alle wagens qua kleur en materiaal ook nog eens op elkaar.

Achter me op de smalle stoep was het inmiddels behoorlijk druk geworden. Zo druk dat mensen niet meer konden doorlopen en daarom wilden oversteken naar het binnenplein. Dat kon dus alleen waar ik stond, want daar waren tenslotte geen dranghekken. Alleen maar een hoop mensen die rustig naar de optocht wilden kijken. De eerste vijftig passanten werden nog zonder morren doorgelaten, daarna begon het 'moeilijk doen'. Mijn Portugese buurvrouw siste mij toe: 'Je moet ze er niet doorlaten'. En dat vonden meer mensen. Het gevolg was een grimmig sfeertje tussen de menselijke barricade en de passanten. Intussen bleven de danseressen op de wagens gewoon zuurtjes over ons heen strooien (helaas wel een Portugese carnavalsgewoonte).

Voor mij stonden een paar families op straat die er niet doormochten en achter mij werd stevig doorgeduwd. Twee mannen gingen bijna met elkaar op de vuist en middenin het geduw zag ik de eerste wagen nu voor de derde keer voorbijkomen. De zoveelste lading zuurtjes belandde op mijn hoofd; ik had er genoeg van! Ik wilde nog maar één ding en dat was weg van dat hele carnavalsgedoe. En snel! Dat was alleen makkelijker gezegd dan gedaan, want tot aan de uitgang stond iedereen muurvast. Voetje voor voetje kon ik naar de vrijheid schuifelen.

Wat was die wandeling later over een lang stil strand lekker zeg!

§ ¶KIEKEBOE

§ ¶1 JAAR

Hoera, vandaag is het een speciale dag. De zon schijnt, de bloemen bloeien én Algarvemagazine.com is vandaag precies één jaar een weblog.

Het begin was even moeilijk, daarbij was er van de zomer een terugval door razendhoge werkdruk waardoor er geen tijd was om nog te schrijven. Maar nu bijna zestig stukjes verder, weten u en nog zo'n 2000 bezoekers maandelijks Algarvemagazine.com te vinden. Toch een klein feestje waard, nietwaar?

§ ¶KOK

Restaurants in de Algarve die hard op zoek zijn naar een ervaren kok, hebben hem misschien nu gevonden. Harry Geurs zoekt namelijk werk.

Harry vermeldt in zijn CV dat hij ruim vijftien jaar geleden aan de culinaire vakschool in Groningen heeft geleerd voor kok, banketbakker en slager. Daarna heeft hij onder andere dagelijks op een paardenfarm gekookt voor vijftig gasten, gewerkt in een hotel in Frankrijk, zeven jaar lang in Nederland gekookt om daarna twee jaar lang te gaan werken op hotelschepen. Op dit moment werkt Harry als kok/barkeeper op oproepbasis en kookt hij daarnaast op verzoek bij de mensen thuis.

Verder vermeldt Harry dat hij twee meter lang is, 100 kilo zwaar en dat hij een ex-rugbyspeler is. Misschien is dat niet relevant voor het bakken van uitsmijters, maar vast handig bij lastige klanten.

Voor meer info kunt u Harry mailen via bea@deroos.everyweb.nl.